Informacje
Samochody sportowe
Samochód sportowy to taki typ samochodu osobowego który jest tak skonstruowany by osiągać duże prędkości w jak najkrótszym czasie w celach sportowych. Samochód sportowy powinien się cechować posiadaniem: układu hamulcowego umożliwiającego skuteczne wyhamowanie samochodu z prędkości maksymalnej, korzystnego stosunku mocy silnika do masy własnej, zawieszenia umożliwiające jak najszybsze pokonywanie zakrętów, opon zapewniające jak najlepszą przyczepność do podłoża, nadwozie o stosunkowo niskim współczynniku oporu powietrza.
Niektóre samochody sportowe mogą być wyposażone w spoiler. Jest to element zwiększający jednostkową siłę nacisku opony na nawierzchnię, wraz ze wzrostem prędkości. Pozwala to na pokonywanie zakrętów z większą prędkością. W wielu nowoczesnych autach sportowych montuje się spoilery ruchome, bądź wysuwane. Przykładowo w modelu Mercedes-Benz SLR McLaren ruchomy spoiler posiada też funkcję wspomagającą hamowanie przy dużych prędkościach. Specyficznym rodzajem samochodu sportowego jest Samochód sportowo-użytkowy zwany w skrócie SUV (od ang. Sport Utility Vehicle) – łączy on cechy auta sportowego i typowego samochodu osobowego.
Tego typu samochody pojawiły się w latach 60. XX w. w Stanach Zjednoczonych i były to luksusowe auta terenowe. Pierwszym autem typu SUV był Jeepa Wagoneera. Również w Europie Zachodniej pojawił się w 1970 r. pierwszy samochód tego typu – był nim Range Rover, jednak wiele brakowało mu do wyposażenia amerykańskiego odpowiednika.
Jednym z przykładów samochodów terenowych jest Kia Asia Rosta. Cechuje się on specyficznymi rodzajami skrzyni , oponami i konstrukcją opierającą się o ramę z napędem na wszystkie koła i zdolnością pokonywania wzniesień. Auto terenowe niekoniecznie musi być tożsame z SUV. W USA nie oferuje się nieluksusowo wyposażonych aut terenowych stad też wszystkie posiadają cechy SUV.
W Polsce sprawa tego działu motoryzacji regulowana jest specjalnym rozporządzeniem (Dz.U.03.32.262; Dział II, § 3. pkt 4. podpunkt 4) na mocy którego samochód uznany za terenowy może za sobą ciągnąć przyczepę hamowaną której masa może przekraczać nawet połowę masy auta ciągnącego, chyba ze DMC przyczepy nie przewyższa wartości maksymalnej jaką określił producent pojazdu. Przykładem takich pojazdów mogą być: Volkswagen Touareg, Mercedes-Benz klasy GL, klasy G.
Roboty w motoryzacji
W zakładach Volkswagena w Wolfsburgu (RFN) została w 1983 r. oddana do użytku hala montażu końcowego w której pracują głównie roboty przemysłowe co otwierało nowa erę w historii motoryzacji.
Definicja robota przemysłowego została sformułowana przez związek niemieckich Inżynierów (VDI) już w XII 1981 r. – „roboty przemysłowe SA to uniwersalne automaty poruszające się dzięki licznym osiom, kolejność ich ruchów jest zaprogramowana i są one kierowane dzięki sensorom. Wyposażone w uchwyty, narzędzia lub inne elementy mogą wykonywać różne zadania. Według tej definicji robotami przemysłowymi nie są np. urządzenia układające, wkładające wykonujące swe zadania według ustalonego wcześniej programu podobnie jak telemanipulatory. Głównymi producentami robotów przemysłowych są: Japonia, USA, RFN i Szwecja. W 1983 r. w Japonii wykorzystywano 14 250 takich robotów co stanowiło 62,7 % wszystkich robotów na świecie. Następne pod tym względem były USA – 18 %; RFN – 6,2%; Szwecja – 4,1%; Francja- 2,6%; wielka Brytania – 1,6%; Włochy – 1,5%; Kanada 1,1%.
Roboty przemysłowe nie upowszechniły się tak szybko jak zakładano. Zastosowanie ich skoncentrowane jest jedynie w kilku dziedzinach . Są one przy tym zróżnicowane ze względu na narzędzia i urządzenia pomocnicze. Najczęściej używa się ich do prac spawalniczych oraz malowania natryskowego. Znalazły również zastosowanie przy załadunku i rozładowaniu maszyn w przemyśle samochodowym, elektrycznym i budowy maszyn w centrach obróbczych. Wiele zastosowań dotyczy głównie manipulatorów wykonujących proste czynności w procesach produkcyjnych uciążliwych dla człowieka oraz pracach, które zagrażają zdrowiu ludzkiemu, jak. Np. reaktory czy elektrownie atomowe.
Również w 1983 r. amerykański producent samochodów Buikc questor tzw. Dreamcar, który zademonstrował wszystkie możliwe cechy samochodu osobowego przyszłości. „Samochody marzeń” tego typu są tym co prowadzi przemysł samochodowy do ulepszania konstrukcji. Prawie wszystko co może przynieść przyszłość łączy w sobie Questor zamiast kluczyków zastosowano maleńkie urządzenie laserowe. Po jego uruchomieniu karoseria unosi się o 15 cm przez co ułatwi wsiadanie. Otwierają się zamki blokujące drzwi oraz otwierają się drzwi od strony kierowcy. Wszystko obsługuje i nad wszystkim czuwa zespół 14 mikroprocesorów który reguluje nawet stan wody w chłodnicy.
Autobusy i wozy strażackie
19 XI 1905 r. w Berlinie została otwarta publiczna komunikacja autobusowa. Nowe omnibusy mechanicznie napędzane miały 16 miejsc siedzących we wnętrzu i 18 na dachu, ponadto 3 miejsca stojące. Dzięki temu na czas jakiś zaspokojone zostały potrzeby wciąż się rozwijającej publicznej miejskiej sieci komunikacyjnej. W nocy zaś nadal kursowały autobusy konne. Transport osobowy w dużych miastach dysponował sześcioma rodzajami pojazdów z których wszystkie powstały w okresie ubiegłych pięćdziesięciu lat: tramwaj 1884; kolej podziemna – 1899; kolej naziemna – 1901; taksówki; trolejbusy i wreszcie omnibusy napędzane mechanicznie. Ten ostatni pojazd był niezależny od szyn i napowietrznej sieci trakcyjnej i co dawało mu najwięcej możliwości. Ponadto omnibusy miały najdłuższą historię. Pierwsze były ciągnione przez konie, następne napędzane silnikami parowymi. Już od marca 1662 r. przez 15 lat w Paryżu kursowały omnibusy na pięciu trasach początkowo sześciomiejscowego , później ośmiomiejscowe. Po nich XIX w. pojawiły się „autobusy” ciągnione przez konie, które wprowadzono w Londynie, Paryżu i Berlinie. W 1868 r. powstała Powszechna spółka akcyjna Berlińskich Omnibusów „aboag”, która miała 257 pojazdów i 1089 koni. W 1895 r. zaczęły kursować pierwsze omnibusy nocne. W 1898 r. przeprowadzono jazdy próbne elektrobusów zasilanych z akumulatorów.
Około 1910 roku w Europie i USA zaczęto używać samochodów pożarniczych z pompami gaśniczymi napędzanymi silnikami benzynowymi. Jeszcze w 1906 r. jakiś „znawca” stwierdził ze stosowanie „napędzanych benzyną silników spalinowych” będzie zawsze przeciwne samochodowemu ruchowi pożarniczemu”. W 1907 r. w Gaggenau wyprodukowane zostały przez Daimlera samochody gaśnicze z pompami napędzanymi silnikiem benzynowym. Po kilku już latach stosowane były powszechnie.
W 1923 r. w USA wprowadzone zostało etylowe paliwo silnikowe z dodatkiem ołowiu. W ten sposób chciano zmniejszyć tzw. „stukanie” silników Otta. Było ono spowodowane tym że cześć mieszanki powietrzno-paliwowej zapalała się sama przez się w sposób wybuchowy. Przy tym następowało zwiększenie ciśnienia w cylindrze, które z jednej strony zmniejszało moc silnika zaś z drugiej mogło uszkodzić maszynę. Zaradzono temu poprzez dodanie czteroetylku ołowiu w stężeniu poniżej 1 % co zmniejszyło skłonności do stukania. Był to jednak związek trujący.